/ / Test Swinburne'a

Test Swinburne'a

Test Swinburne'a jest pośrednią metodą testowania maszyn prądu stałego. W tej metodzie straty są mierzone oddzielnie, a wydajność przy dowolnym żądanym obciążeniu jest z góry określona. Maszyny są testowane w celu wykrycia strat, wydajności i wzrostu temperatury. Dla małych maszyn przeprowadzany jest bezpośredni test obciążenia. W przypadku dużych maszyn bocznikujących stosuje się metody pośrednie, takie jak test Swinburne'a lub Hopkinsona.

Zawartość:

Maszyna pracuje jako silnik przy znamionowym napięciu i prędkości. Schemat podłączenia maszyny bocznikującej DC pokazano na poniższym rysunku.

Swinburne
Niech V będzie napięciem zasilania

ja0 jest prądem bez obciążenia

jash jest prądem pola bocznikowego

Dlatego też prąd twornika bez obciążenia jest podany w poniższym równaniu.

swinburne

Wejście bez obciążenia = VI0

Pobór mocy bez obciążenia do urządzenia dostarcza następujące informacje, jak podano poniżej.

  • Utrata żelaza w rdzeniu
  • Straty tarcia w łożyskach i komutatorach.
  • Utrata nawiewu
  • Utrata miedzi w tworniku bez obciążenia.

Gdy maszyna jest obciążona, temperatura uzwojenia twornika i uzwojenia pola wzrasta ze względu na I2R straty. Do obliczenia I2Straty R powinny być stosowane gorące opory. Stały pomiar rezystancji w temperaturze pokojowej t stopni Celsjusza jest dokonywany przez przepuszczanie prądu przez twornik, a następnie pole z zasilacza DC niskiego napięcia. Następnie stwierdza się nagrzany opór, pozwalający na wzrost temperatury o 50 ° C. Równania są następujące: -

swinburne

Gdzie, α0 jest współczynnikiem temperaturowym oporu przy 0⁰C

W związku z tym,

swinburne

Strata rozproszenia = utrata żelaza + strata tarcia + ubytek nawiewu = wejście przy braku obciążenia - utrata miedzi w polu - brak strat miedzi w tworniku obciążenia

swinburne

Również stałe straty

swinburne

Jeśli znane są stałe straty maszyny, jej sprawność przy każdym innym obciążeniu można określić w następujący sposób.

Pozwól mi być prądem obciążenia, przy którym wymagana jest wydajność.

Wydajność, gdy maszyna pracuje jako silnik.

swinburne

Dlatego całkowite straty są podawane jako

swinburne

Wydajność silnika podano poniżej.

swinburne

Wydajność, gdy maszyna działa jako generator.

swinburne

Dlatego całkowite straty są podawane jako

swinburne

Wydajność generatora podano poniżej.

swinburne

Zalety testu Swinburne'a

Główne zalety testu Swinburne są następujące: -

  • Moc wymagana do przetestowania dużej maszyny jest niewielka. Zatem ta metoda jest ekonomiczną i wygodną metodą testowania maszyn prądu stałego.
  • Ponieważ znana jest stała strata, wydajność może być z góry określona przy dowolnym obciążeniu.

Wady testu Swinburne'a

  • Zmiana utraty żelaza nie jest brana pod uwagę przy pełnym obciążeniu bez obciążenia. Z powodu strumienia reakcyjnego twornika jest zniekształcony przy pełnym obciążeniu, w wyniku czego wzrasta utrata żelaza.
  • Ponieważ test Swinburne'a jest wykonywany bez obciążenia. Komutacji przy pełnym obciążeniu nie można określić, czy jest zadowalająca, czy nie i czy wzrost temperatury mieści się w określonych granicach, czy nie.

Ograniczenia testu Swinburne'a

  • Maszyny o stałym strumieniu kwalifikują się tylko do testu Swinburne. Na przykład - maszyny bocznikowe i generatory wielopoziomowe.
  • Maszyny serii nie mogą działać na lekkich obciążeniach, a wartość prędkości i strumienia zmienia się znacznie. Tak więc test Swinburne'a nie ma zastosowania do maszyn seryjnych
Przeczytaj także: